Tomar um café is letterlijk vertaald een koffie nemen, oftewel koffie drinken. Het was al een tijdje de bedoeling om dit te doen met Sandra, de vrouw van Ricardo, onze leraar Portugees. Totnutoe was het er nog niet van gekomen, maar woensdagavond troffen we elkaar na de les en werd afgesproken om zaterdag (gisteren dus) een koffie te drinken. Marijke en ik wilden meteen voortvarend afspreken waar en hoe laat we elkaar zouden treffen, maar dat ging veel te snel voor Madeirense begrippen… Vrijdag zouden we bellen… Sandra was nog wel zo slim om te vragen of zij ons zouden bellen, of wij hun… Besloten werd dat ik zou bellen, dus het hing nu van mij af! Vrijdagavond heb ik Ricardo gebeld, en met slechts enkele foutjes (volgens mij althans) kon ik afspreken dat we elkaar om 19.00 uur zouden ontmoeten, in Ribeira Brava aan de boulevard, vlak bij de markt. Omdat Marcel zich niet 100% voelde gingen Marijke, Don en ik op stap. De ervaring heeft ons geleerd dat Ricardo niet zo goed op tijd kan arriveren, dus om 5 over 7 waren wij op de plek van bestemming. Tenminste, aan de boulevard bleek een restaurant en een cafeetje te zijn. Wij zijn dus maar gaan zitten bij het cafeetje, en na 5 minuten ging de telefoon… Ricardo… Sorry, ze hadden iets vertraging maar met 10 minuutjes waren ze er… Dit was al een verdubbeling van de gebruikelijke Madeirense "5 minuten", maar toch verwachten wij ze niet voor half 8. Ricardo bleek op de automatische piloot gereden te hebben, en was aan het einde van de tunnel niet afgeslagen richting Ribeira Brava, maar gewoon rechtdoor gereden richting São Vicente, waar zijn ouders wonen… Zoals gebruikelijk ging de conversatie in het Portugees, hoewel het er dan meer op neerkomt dat Don, Ricardo en Sandro praten, en Marijke en ik vooral luisteren en nu en dan antwoord kunnen geven. Sandra is in Bolivia geboren, dus haar Portugees is doorspekt met een Spaanse uitspraak en dat maakt het allemaal niet gemakkelijker. Maar Sandra vertelde dat ze van baan veranderd is, en nu veel meer Engels moet spreken en dat dit zo moeilijk is, dus hebben we de rollen omgedraaid. Om Sandra te helpen haar Engels te oefenen, werd dit de voertaal voor de avond hahaha… Daardoor konden Marijke en ik ook veel meer aan het gesprek bijdragen, en gelukkig weer gewoon grapjes maken! Na enige tijd besloten we om niet een tweede drankje te nemen in het cafeetje, maar na de pizzeria aan de overkant te gaan. Eén van de stamgasten moest zijn drankje en krantje maar even meenemen, zodat er een tafel voor ons vrijkwam, we hebben netjes "sorry" tegen hem gezegd. Heerlijke pizza’s gehad, en zelfs daarna waren we nog niet uitgepraat. De afsluitende koffie (of thee) hebben we uiteindelijk in Ponta do Sol genomen, en toen was het toch wel tijd om afscheid te nemen. Gezellige avond, geweldig genoten! Jammer dat Marcel er niet bij was, maar dat komt de volgende keer wel weer! Er is afgesproken om binnenkort een wandeling te maken met z’n allen, dan kan hij mooi mee…

Afgelopen maandag ging het lesboek over "o Consultório", oftewel het spreekuur. Bij een les als deze komt mijn ervaring als medisch secretaresse zowaar weer van pas.

Ik kan nog steeds zonder haperen cheilognatopalatoschizis zeggen, oftewel een gespleten lip-kaak-gehemelte… Met dit soort onmogelijke woorden helpt het om het in stukken te hakken: cheilo-gnato-palato-schizis.

In het Portugees komen veel specialismen overeen met de Nederlandse naam. Iedereen begrijpt wat een cardiologista, dermatologista, ortopedista of ginecologista doet. Moeilijker wordt het als het om een otorrinolaringologista gaat. Dit blijkt dus een keel, neus- en oorarts te zijn… Zelfs in stukken gehakt is dit nog steeds een lastige naam: otor-rino-laringo-logista.

Troostend zei onze leraar dat ook veel Portugesen dit niet goed wisten uit te spreken… Hopelijk krijg ik voorlopig geen oorproblemen

Er zijn steeds meer Portugezen die Nederlands leren. Neem bijvoorbeeld Ricardo, onze leraar Portugees. Hj heeft aanleg voor talen, en pikt ongemerkt heel wat op van onze overlegjes tussendoor. Soms antwoordt hij ons in het Nederlands  als wij onderling vragen wat hij nou eigenlijk bedoeld… Komische situatie, en natuurlijk hebben we al vastgesteld dat hij óns zou moeten betalen . Je bent Nederlander of je bent het niet hahaha….

Maar op de administratie van de school werkt Sr. Sergio, en hij krijgt Nederlandse les van Marijke (wij zijn altijd te vroeg en moeten even wachten op Ricardo). Vooral "doeiii" komt er goed uit, maar ik, jij, hij, wij en zij gaat ook goed. Jullie klinkt niet steeds meer als "juli", maar daar wordt morgenavond wel weer aan bijgeschaafd. Voordeel is dat Sr. Sergio al wat Duits spreekt, nu hoeft hij alleen de uitspraak wat aan te passen van Guten Morgen, Guten Mittag en Guten Abend. Bier is bijna hetzelfde, dat scheelt!

Gisteravond hebben we het etentje gehad! Eerst verzamelen bij Marcel & Marijke, en daarna door naar Ponta do Pargo. Naar Madeirens gebruik arriveerden we een half uurtje later dan gepland, maar dat was geen enkel probleem voor de keuken!

We hebben heerlijk gegeten, (bijna) alleen Portugees gesproken en vooral veel gelachen. De laatste stop was in Calheta Beach, waar we een goede dansshow hebben weggegeven. Het zou me niet verbazen als we door de eigenaar van Mad*Eira gevraagd worden of we niet vaker kunnen optreden

Nu moet ik alleen nog een verslag maken (we moeten steeds een "composição" oftewel opstel schrijven, en deze keer is het onderwerp dus het etentje. Kunnen we meteen de verleden tijd oefenen pffffff……..

Zaterdagavond gaan we uit eten met de klas! Niet alleen de docent en vijf leerlingen, maar tevens de partners. Dus Marijke neemt Marcel mee, en Marcel neemt Marijke mee

We gaan eten in "o Farol", de vuurturen, aan het uiterste westpuntje van Madeira. Onderweg zullen we een tussenstop maken ter hoogte van Arco do Calheta, ten huize van Marcel & Marijke, en versterkt door een bakkie koffie wagen we ons aan de rest van de barre tocht.

Ricardo, onze docent, is al bezig met een lijst van onderwerpen aan het samenstellen die we kunnen bespreken (en allemaal in het Portugees natuurlijk). Wij hebben maar één onderwerp: eindelijk de "vieze woorden" leren, die hij nooit wil bespreken in de klas hahaha….

Gisteravond op Portugese les hebben we een uitdrukking geleerd: "falta do cha" (letterlijk gebrek aan thee). Wat wil men hier mee zeggen? Dat iemand gebrek aan manieren heeft. Theedrinken staat dus gelijk aan ontwikkeling! Stel je staat in de rij en iemand dringt voor, dan kun je zeggen "Falta do cha". In het Nederlands zou je iets "boerenpummel" zeggen. Volgens mijn collega´s is het een behoorlijk sterke uitdrukking, en moet je dus niet gek opkijken als je commentaar terugkrijgt. Volgende les ga ik vragen wat ik als antwoord kan verwachten, en hoe ik daar weer op kan reageren..

Het lijkt veel langer meer, maar uiteindelijk heb ik maar 2 weken school gemist. Vandaag kon ik niet de puf opbrengen om mijn opgegeven huiswerk te maken, en ik ben maar op goed geluk heen geweest. Uiteindelijk waren alleen Marijke en ik aanwezig: Marcel zit in NL (ging even shag halen), Lilian zat compleet vast in het Funchalese verkeer en waarom Jainy er niet was weten we niet. Marijke en ik hebben nog voorgesteld om de les buiten het klaslokaal te houden en onder het genot van een drankje eindelijke de “vieze woorden” te leren, maar onze leraar was niet over te halen (binnen de schoolmuren wil hij dit niet behandelen hahaha). We kunnen best een keer afspreken om eens een typisch Madeirense avond te houden, inclusief eten en drinken, maar dan met de hele klas. Hier moeten we dus nog even op wachten, maar het is een goed plan!

Dinsdagavond gaat het beginnen… voor Lilian en mij opnieuw en voor Marcel en Marijke van nul af aan… Portugese les …. Twee keer per week 1,5 uur lang, met z´n viertjes, dat wordt hard werken!

Ik had mezelf voorgenomen om in juni hoe dan ook iets aan mijn Portugees te gaan doen, omdat het in het dagelijkse leven niet opschiet. Oké, ik kan in een restaurant mijn bestelling doen, ik kan voor het werk een tafel reserveren voor een groep en minigesprekjes voeren, maar meer ook niet. En daar baal ik van na 1,5 jaar! Marcel en Marijke zijn sneller dan ze gedacht hadden definitief naar Madeira gekomen, en moesten daardoor hun geplande cursus in NL afzeggen. Lilian heeft hetzelfde als ik, best wel basiskennis (al zegt ze zelf van niet), maar ook nog lang niet voldoende.

Met z´n viertjes gaan we er dus tegenaan, ik hoop dat de dingen nu beter blijven hangen dan de eerste keer. Mijn woordenschat is best wel redelijk, maar ja die werkwoorden hè…

Op mijn verjaardag spreek ik alleen maar Portugees!

Gisteren, 18 oktober 2005, één jaar, één week en één dag nadat ik officieel op Madeira ben komen wonen, heb ik mijn Residençia opgehaald! De afgiftedatum is 11 oktober 2005, dus precies mijn datum van binnenkomst! Ik heb er gelukkig niet een heel jaar op hoeven wachten hoor, mijn aanvraag is pas ingediend op 20 mei. Er staat bij burgerlijke staat dan ook netjes vermeld dat ik “casada” ben, oftewel getrouwd! Oké, mijn vader’s voornaam is plotseling Mans en mijn moeder’s meisjesnaam Corter (Roelofke hebben ze toch maar mooi goed gespeld!), maar een kleinigheid hou je … Ik had niet de moed om direct te melden dat dit niet goed was hahaha… Had ik misschien weer viereneenhalve maand moeten wachten!

Met mijn vingerafdruk plus pasfoto kan ik me dus de komende vijf jaar identificeren! Vliegen met de TAP wordt goedkoper, een ticket voor de boot naar Porto Santo krijg ik met korting, en dat allemaal voor de prijs van 2,65 Euro!

Dus vanaf gisteren ben ik niet meer “illegaal” op Madeira. Behalve mijn busabonnement kan ik nu op mijn mooie rose formuliertje laten zien. Nog een voordeel: ik hoef minder vaak mijn paspoort bij me te hebben!!! De eerstvolgende keer kan ik misschien zelfs wel proberen of het voldoende is om naar Nederland te reizen, of zal ik toch maar gewoon dat paspoort tonen???

Vandaag zijn Don en ik naar de Loja de Cidadão geweest om onze cartão de Residência (residentschapskaart) te regelen. Toen wij vorig jaar september hier naar informeerden moesten we aan een serie voorwaarden voldoen, pasfoto’s, medische verklaring, bewijs van inkomen, noem maar op.

Inmiddels zijn de regels versoepeld, dus ging het vandaag allemaal vlotjes. Voor mij tenminste, omdat mijn arbeidscontract in het Portugees is opgesteld. Dat van Don moet eerst vertaald worden, dan kan hij het ook verder regelen. Wat hebben we eindelijk nodig? Een arbeidscontract, een bewijs van inschrijving bij de Seguranca Social da madeira en 3 pasfoto’s, plus 2 handtekeningen!

Dus binnen 1 minuut na onze aankomst waren we al aan de beurt en 20 minuutjes later stond ik geregistreerd als inwoner van Madeira! Ik moest er nog even aan wennen om te melden dat mijn huwelijkse staat ‘casada’ (getrouwd) is, en ik moet nog 3 maanden geduld hebben voordat ik mijn ook daadwerkelijk kan ophalen, maar de procedure is in gang gezet. Bijkomend voordeel is ook dat in Portugal deze kaart als identiteitskaart gebruikt kan worden, waardoor we minder vaak ons paspoort mee hoeven te nemen. Dit scheel alvast weer 1 illegaal op het eiland